Hoe lang mag een blogartikel zijn?

De vraag is eigenlijk niet hoeveel woorden een artikel moet bevatten. De vraag is hoeveel moeite je van iemand vraagt om het te lezen. Hierbij wat tips..

Wanneer iemand je artikel opent, heeft diegene er nog niet daadwerkelijk mee ingestemd om het te lezen. Hij of zij heeft op een link geklikt. Meer niet. De lezer zal een paar seconden naar de pagina kijken en beslissen of wat je hebt geschreven de moeite waard is.

De lezer ziet de titel. De inleiding. De indeling van de pagina. En of de tekst is opgedeeld in behapbare stukken, of dat het lijkt op één enorme woordenbrij die zich eindeloos over het scherm uitstrekt.

Daarom kan een artikel te lang zijn zonder dat het per se te veel woorden bevat.

Het probleem is niet de lengte

Mensen lezen met gemak heel lange teksten wanneer ze daar zin in hebben.

Ze besteden uren aan het lezen van een roman. Ze kijken een film van drie uur. Ze luisteren naar een podcast die langer duurt dan sommige vluchten. Ze brengen een hele avond door met het volgen van links in een obscure Wikipedia-konijnenhol.

Het is dus duidelijk niet waar dat mensen iets niet willen lezen alleen omdat het lang is.

Wat mensen niet bijzonder prettig vinden, is tijd investeren zonder te weten of ze daar iets waardevols voor terugkrijgen.

Daarom zou ik me niet al te druk maken over het vinden van het perfecte aantal woorden voor een blogartikel. Heb je je punt in 700 woorden gemaakt? Stop dan. Nog eens 800 woorden toevoegen omdat iemand je heeft verteld dat succesvolle artikelen 1.500 woorden bevatten, maakt je tekst niet beter.

Andersom geldt hetzelfde: als je iets te vertellen hebt waarvoor echt 3.000 woorden nodig zijn, schrijf dan 3.000 woorden. Het gevaar ontstaat wanneer je naar een bepaald aantal woorden gaat schrijven in plaats van over het onderwerp zelf.

Meestal kun je wel zien wanneer dat gebeurt. Het artikel begint zichzelf te herhalen. Een uitleg die de eerste keer volkomen duidelijk was, wordt nog eens gegeven in net iets andere bewoordingen. Er duikt plotseling een verwant onderwerp op omdat je tijdens het schrijven iets interessants bedacht. Dat onderwerp leidt vervolgens weer ergens anders naartoe.

Voor je het weet, is het artikel veranderd in een reis langs alles waar je tijdens het schrijven toevallig aan hebt gedacht.

Dán wordt de lengte een probleem. Niet omdat het artikel een willekeurige woordengrens heeft overschreden, maar omdat je geen rekening meer houdt met de tijd van de lezer.

Een artikel heeft niet alleen een woordlengte, maar ook een visuele lengte

Stel je voor dat je een pagina opent en alinea na alinea met dicht opeengepakte tekst ziet. Er zijn geen betekenisvolle tussenkoppen, geen duidelijke onderbrekingen en geen visuele ademruimte.

Je hebt nog geen woord gelezen, maar je hebt al een indruk van de hoeveelheid werk die je te wachten staat.

Stel je nu voor dat precies dezelfde woorden anders zijn ingedeeld. Het betoog is verdeeld in logische onderdelen. De alinea's zijn lang genoeg om een idee uit te werken, maar niet zo lang dat ze muren van tekst vormen. Rond de inhoud is voldoende witruimte om de pagina lucht te geven.

Je hebt helemaal niets veranderd aan de hoeveelheid informatie. Maar je hebt wel veranderd hoeveel moeite het artikel lijkt te kosten.

Dat maakt op een scherm een enorm verschil.

Een lezer ervaart je artikel niet als ‘1.847 woorden’. De lezer ervaart het als een pagina waar hij of zij doorheen moet navigeren. De visuele verschijningsvorm van die pagina beïnvloedt de beslissing om eraan te beginnen.

Daarom is de visuele lengte belangrijk. Twee artikelen met precies hetzelfde aantal woorden kunnen totaal verschillend aanvoelen om te lezen.

Als je alleen maar een aaneengesloten grijs tekstblok ziet, ga er dan niet automatisch van uit dat je te veel hebt geschreven. Misschien heb je de lezer simpelweg niet laten zien dat het artikel uit behapbare onderdelen bestaat.

Alinea's maken deel uit van het schrijfwerk

Hier wordt de lengte van alinea's belangrijk.

Ik heb het niet over de huidige trend, vooral bij door AI gegenereerde content, om iedere zin een eigen alinea te geven. Dat kan net zo irritant zijn als de enorme tekstblokken die het zogenaamd moet vervangen.

Een alinea moet inhoud hebben. Ze moet de ruimte bieden om een idee te ontwikkelen, in plaats van de lezer door een reeks minuscule fragmenten te jagen die eruitzien alsof iemand vergeten is hoe de Enter-toets werkt.

Tegelijkertijd mogen alinea's geen muren van tekst worden, alleen omdat iemand ooit heeft besloten dat een ‘echte’ alinea uit een bepaald aantal zinnen moet bestaan.

Alinea's hebben grenzen nodig. Sommige gedachten vragen om meer ruimte, andere om minder. Alinea's geven de lezer de gelegenheid even op adem te komen.

Tussenkoppen moeten een verhaal vertellen

Een tussenkop staat er niet omdat je contentmanagementsysteem een H2-knop aanbiedt, of omdat een toegankelijkheidscontrole er een vereist om de test te doorstaan. Een tussenkop is er om de lezer te vertellen wat er gaat komen.

Bij een lang artikel vormen tussenkoppen een routekaart. De lezer kan erdoorheen scrollen en de opbouw van het betoog begrijpen voordat die beslist of het hele artikel de moeite waard is.

Online lezen mensen artikelen niet altijd van het eerste tot het laatste woord. Ze scannen de tekst. Ze zoeken naar het gedeelte dat hen interesseert. Misschien lezen ze het ene onderdeel aandachtig, bladeren ze snel door een ander en slaan ze iets over wat voor hen niet relevant is.

Dat betekent niet dat je als schrijver hebt gefaald. Het is een van de manieren waarop mensen het web gebruiken.

Een goed gestructureerd artikel houdt rekening met dat gedrag. Een slecht gestructureerd artikel werkt het juist tegen. Betekenisvolle tussenkoppen geven de lezer houvast en laten zien waar die zich bevindt in een lang artikel. Als alles wordt gepresenteerd als één doorlopend essay, kan het artikel eindeloos aanvoelen. Door je inhoud in secties op te delen, kan de lezer zien dat er vooruitgang wordt geboekt.

De lezer leest niet noodzakelijk minder woorden. Die heeft simpelweg een beter beeld van waar die woorden naartoe leiden.

Laat de lezer niet zoeken naar de kern

Schrijvers besteden vaak te veel tijd aan het begin van een artikel omdat ze eerst de achtergrond willen schetsen voordat ze tot hun punt komen. Zo hebben we op school of de universiteit geleerd een essay te schrijven.

We leggen uit wat er gebeurde vóór het onderwerp waarin we eigenlijk geïnteresseerd zijn. Vervolgens vertellen we wat daaraan voorafging, waarom het onderwerp belangrijk is en uiteindelijk, enkele honderden woorden later, komen we aan bij de reden waarom de lezer in eerste instantie op de link heeft geklikt.

Tegen die tijd zijn veel lezers alweer vertrokken.

Geef de lezer vanaf het begin iets waardevols. Dat hoeft geen trucje of een belachelijke clickbait-inleiding te zijn. Het is simpelweg belangrijk om duidelijk te maken waarom het artikel de aandacht waard is.

Zodra je die aandacht hebt verdiend, kun je de tijd nemen. Het probleem is niet dat je een lang artikel schrijft. Het probleem is dat je de lezer te lang laat wachten voordat die begrijpt waarom het artikel ertoe doet.

Soms heb je twee artikelen geschreven

Het is verrassend eenvoudig om met één idee te beginnen en ergens heel anders uit te komen. Je ontdekt een interessante zijweg en besluit die op te nemen, omdat je het onderzoek toch al hebt gedaan. Vervolgens leidt die zijweg naar een ander onderwerp, dat óók interessant blijkt te zijn. Voor je het weet, heb je 4.000 woorden geschreven en vraag je je af of je moet gaan schrappen.

Waarschijnlijk is schrappen niet de oplossing. Misschien heb je wel twee goede artikelen geschreven.

Schrijven brengt ideeën op papier, maar redigeren bepaalt welke ideeën bij elkaar horen. Een zijspoor kan interessant zijn en toch niet passen bij het artikel waaraan je werkt. Verwijder het niet zomaar omdat het niet past. Geef het een eigen artikel.

Soms is de beste redactionele ingreep niet om 1.000 woorden uit een artikel te schrappen. Het is om te herkennen dat die 1.000 woorden het begin vormen van een ander artikel.

Zorg dat de pagina behapbaar aanvoelt

Er bestaat geen universele ideale lengte voor een blogartikel, omdat verschillende artikelen verschillende doelen hebben. Een opiniestuk van 600 woorden heeft een ander doel dan een technische uitleg van 3.000 woorden. En voor geen van beide gelden dezelfde eisen als voor een persoonlijk verhaal of een eenvoudige aankondiging. Sommige ideeën kun je in een paar honderd woorden goed uitleggen. Andere hebben daadwerkelijk enkele duizenden woorden nodig.

Het aantal woorden komt op de tweede plaats. Het belangrijkste is of de lezer naar het artikel kan kijken en het gevoel krijgt dat het haalbaar is om te lezen.

Daarom is de structuur zo belangrijk. Logische alinea's, nuttige tussenkoppen, passende afbeeldingen en voldoende witruimte zorgen er niet alleen voor dat een artikel er mooier uitziet. Ze veranderen ook de hoeveelheid inspanning die het lezen lijkt te vergen.

En juist die ingeschatte inspanning is waar je tegen moet opboksen.

Misschien heb je 2.500 woorden vol fascinerende informatie geschreven. Als de pagina ervoor zorgt dat die woorden aanvoelen als een enorme tijdsinvestering, beginnen mensen er niet aan. Omgekeerd kun je precies dezelfde 2.500 woorden zo presenteren dat het lezen ervan vanzelfsprekend aanvoelt. De woorden zijn niet veranderd. De ervaring van de lezer wel.

Schrijf dus totdat je hebt gezegd wat je wilde zeggen. Redigeer daarna kritisch, maar ga niet schrappen alleen om het aantal woorden te verminderen. Verwijder herhalingen. Schrap de onderdelen die niets bijdragen aan je betoog. Verplaats interessante informatie die eigenlijk ergens anders thuishoort.

Bekijk vervolgens het afgeronde artikel zonder het te lezen.

Bekijk het door de ogen van een onbekende lezer

Ziet het eruit als iets wat je graag zou willen lezen? Of als iets waarvan je denkt dat je er later nog wel aan toekomt?

Want ‘later’ is voor schrijvers meestal een ander woord voor ‘nooit’.

De echte vraag is niet: ‘Wanneer is een artikel te lang?’ De vraag is: ‘Hoeveel moeite lijkt dit artikel te kosten?’

Als je dat goed aanpakt, zullen mensen verrassend lange artikelen lezen. Doe je het verkeerd, dan ontdekken ze misschien nooit dat het echt interessante gedeelte nog maar twee alinea's verderop staat.